Epoka człowieka retoryka i marazm antropocenu

EPOKA CZŁOWIEKA RETORYKA I MARAZM ANTROPOCENU Książka "Epoka człowieka. Retoryka i marazm antropocenu" to fascynująca podróż przez złożone zagadnienia współczesnego świata, w którym człowiek stał się siłą kształtującą planetę. Autorka analizuje retorykę dezinformacji klimatycznych oraz argumenty zwolenników geoinżynierii, stawiając pytania o przyszłość naszej cywilizacji. To lektura obowiązkowa dla każdego, kto pragnie zrozumieć wyzwania i dylematy antropocenu. • Wielowymiarowa analiza antropocenu • Interdyscyplinarne podejście (geologia, klimatyzm, filozofia) • Retoryka dezinformacji klimatycznych • Argumenty zwolenników geoinżynierii • Krytyczna refleksja nad stanem otępienia wobec kryzysu • Analiza pojęć takich jak: nieodwracalna strata, punkt krytyczny, granice planetarne • Odpowiedź na pytanie czy mamy szanse wyrwać się z marazmu? Debata na temat antropocenu, ze względu na swoją wielowymiarowość i wyjątkowy potencjał filozoficzny, ma szanse stać się jedną z najważniejszych dyskusji XXI stulecia. W dyskusji tej biorą udział geolodzy, przedstawiciele i przedstawicielki nauki o systemie Ziemi (Earth system science), klimatolodzy, historyczki środowiska, geografowie społeczni, antropolodzy, filozofowie oraz socjologowie. Możliwe, że mamy do czynienia z interdyscyplinarnym „zwrotem w stronę antropocenu”. Antropocen określany jest mianem epoki wyparcia, krótkowzroczności i nieodwracalnych strat. Pojęcia konstytuujące jego unikatowy słownik to: nieodwracalna strata, punkt krytyczny, granice planetarne, postnaturalizm, Gaja, utrata natury, podział klimatyczny, klasy antropocenu, adaptacyjny apartheid, długi klimatyczne, niepowetowana strata, geohistoria, kapitałocen, ciągła apokalipsa, środowiskowe prawa człowieka. W Epoce człowieka Ewa Bińczyk poddała analizie retorykę kampanii dezinformacyjnych dotyczących zmiany klimatycznej, a także argumenty zwolenników geoinżynierii – rozpraszania siarki w stratosferze jako „wyjścia awaryjnego” i „mniejszego zła”, niż sama katastrofa klimatyczna. Tytułowy „marazm” (gr. marasmós) oznacza gaśnięcie i uwiąd. W naukach medycznych odnosi się do takiej kondycji organizmu, która poważnie zagraża sprawności myślenia i działania, wiodąc do apatii. W książce pokazano, że w odniesieniu do planetarnego kryzysu środowiskowego i bezpieczeństwa klimatycznego znaleźliśmy się dziś w stanie tego rodzaju otępienia. Próby implementacji niskoemisyjnej polityki energetycznej, nawet mimo paryskiego porozumienia klimatycznego z 2015 roku, oceniane są jako nieskuteczne. Antropocen określany jest mianem epoki wyparcia, krótkowzroczności i nieodwracalnych strat. Czy mamy szanse wyrwać się z marazmu? Wydanie: Strony: 326, Format: 206x144 mm. Rok: Rok wydania: 2018, oprawa: broszurowa. Wydawnictwo: Wydawnictwo Naukowe PWN. Liczba stron: 326. Oprawa: broszurowa. Format: 206x144 mm.