Mira Umiastowska - Plastikowe Miasto - powieść współczesna

MIRA UMIASTOWSKA - PLASTIKOWE MIASTO Zanurz się w strumieniu świadomości, gdzie granice między rzeczywistością a iluzją zacierają się, a manekiny ożywają, prowadząc dialogi pełne ironii i refleksji. "Plastikowe Miasto" to powieść, która zaskakuje swoją narracją i zaprasza do poszukiwania głębszego sensu w pozornie zwyczajnych zdarzeniach. Czy to realizm magiczny, czy metafora naszych czasów? Odkryj świat, w którym czas się zatracił, a bohaterowie, zagubieni w labiryncie świadomości, próbują odnaleźć swoje miejsce. • Strumień świadomości: Unikalna forma narracji, która wciąga czytelnika w świat myśli i odczuć bohaterów. • Dialogi manekinów: Groteskowe i ironiczne rozmowy, które odsłaniają absurdy współczesnego świata. • Realizm magiczny: Elementy fantastyczne, które przenikają rzeczywistość, tworząc niepowtarzalny klimat. • Metafora naszych czasów: Refleksja nad kondycją człowieka w świecie pozbawionym stałych punktów odniesienia. • Poszukiwanie sensu: Próba odnalezienia znaczenia w świecie, w którym czas się zatracił, a wartości uległy dewaluacji. • Etiudy literackie: Zbiór quasi-odrębnych zjawisk, refleksji i odczuć, które składają się na spójną całość. • Nawiązania do sztuk wizualnych: Inspiracje malarstwem i innymi formami sztuki, które wzbogacają treść powieści. Mira Umiastowska, pedagog, trener artterapii i kreatywności, autorka wierszy i prozy, zaprasza do świata, w którym granice między rzeczywistością a iluzją zacierają się, a manekiny ożywają, prowadząc dialogi pełne ironii i refleksji. Jej twórczość, nagradzana w konkursach literackich i publikowana w kwartalnikach kulturalnych, charakteryzuje się głęboką refleksją nad kondycją człowieka i poszukiwaniem sensu w świecie pozbawionym stałych punktów odniesienia. Autorka, związana z Warszawskim Stowarzyszeniem Twórców Kultury oraz Stowarzyszeniem Autorów ZAiKS, w swojej twórczości poetyckiej często nawiązuje do sztuk wizualnych, posługując się ekfrazą i symbolem. "Plastikowe Miasto" to powieść, która prowokuje do myślenia i zaprasza do refleksji nad kondycją człowieka w świecie, w którym czas się zatracił, a wartości uległy dewaluacji. To opowieść o poszukiwaniu sensu w labiryncie świadomości, o próbie odnalezienia swojego miejsca w świecie, w którym granice między rzeczywistością a iluzją zacierają się. To lektura dla tych, którzy lubią wyzwania intelektualne i poszukują głębszego sensu w literaturze. Powieść ta, napisana z lekką swadą i specyfiką narracji, jest skierowana do czytelnika, który lubi dziwić się mowie pozornie zależnej. Ożywiana nurtem dialogu, zdarzającego się między manekinami? Ludźmi? Iluzja stałości, iluzja ruchu. A może etiudy literackie prozą, złożone z quasi odrębnych zjawisk, refleksji i odczuć z uwzględnieniem natury ludzkiej, odbitej w oczach bohaterek zdarzeń? Realizm magiczny czy metafora naszych czasów? Czy też szukanie i odnajdywanie znaków, w czas się gdy nie ma zatrzymania bo usunięto wszystkie krzesła? Dlatego wciąż stoją. Oniemiałe, zmęczone. Zagubione w świadomości. Stoją jako dowód. CARUNO-2025-12-05-16:40:15 cu