Rytuał Zanurzania Wojciech Bieluń (targosz) tomik poetycki

RYTUAŁ ZANURZANIA - WOJCIECH BIELUŃ (TARGOSZ) Odkryj głębię ludzkiej duszy w lirycznym traktacie Wojciecha Bielunia (Targosza). "Rytuał Zanurzania" to więcej niż tomik poetycki – to intymna podróż w głąb samotności, wewnętrznego dialogu i pragnienia czułości. Ta książka, szeptem przemawiająca do czytelnika, pozostaje z nim na długo po zakończeniu lektury. Zanurz się w świat poezji, która staje się gestem, w milczenie, które mówi, i w obecność, która nie potrzebuje tłumaczenia. • Intymna poezja refleksyjna, esej osobisty i proza duchowa w jednym. • Zapis duchowych tąpnięć i egzystencjalnych westchnień. • Próba uchwycenia własnego istnienia w codziennych niedopowiedzeniach. • Twórczość dla tych, którzy potrafią się zatrzymać i poszukać prawdy. • Medytacja o czasie, który przemija, i o duszy, która trwa. • Okładka kolorowa, oprawa miękka, format 148x210 mm. Wojciech Bieluń (Targosz) od lat buduje swoją poetykę na granicy poezji refleksyjnej, eseju osobistego i intymnej prozy duchowej. W nowym tomiku idzie jeszcze głębiej - ku milczeniu, które mówi, ku obecności, która nie potrzebuje tłumaczenia, ku słowu, które staje się gestem. Ta książka zaprasza do zanurzenia się - we wspomnienia, w pytania, w chwilowe przebłyski świadomości. To zapis duchowych tąpnięć i egzystencjalnych westchnień. To "rytuał" nie w sensie liturgicznym, ale w znaczeniu osobistym, próby uchwycenia własnego istnienia w gąszczu codziennych niedopowiedzeń. Poezja Wojciecha Bielunia nie próbuje być modna ani efektowna. Jej siła tkwi w szczerości, dojrzałości i literackim minimalizmie. To twórczość dla tych, którzy potrafią się zatrzymać - dla ludzi, którzy nie szukają gotowych odpowiedzi, lecz prawdy i obecności. Książka mówi o kruchości życia, tęsknocie za prawdziwą relacją, o miłości, która nie spełnia się w słowach, ale w byciu obok. To medytacja o czasie, który przemija - i o duszy, która trwa. Wojciech Bieluń (Targosz) urodził się w 1947 roku pod znakiem Skorpiona w małej miejscowości pod Szczecinem. Tam spędził dzieciństwo - lasy, rzeka, jezioro Miedwie i kolorowe tabory romskie. Następnym etapem dojrzewania była Łódź, do której przyjechał z rodzicami w 1954 r. Liceum, potem przerwane studia na Uniwersytecie nie napawały optymizmem. Oddał się sportowi. Zaprzyjaźnił się z Jackiem Bierezinem na treningach lekkoatlettycznych i to on wprowadził mnie w poezję. Czasy nie były najlepsze, opuścił Łódź i zaczął pracować jako technolog gorzelnictwa rolniczego i nadal jest czynny zawodowo. Jego wiersze publikowane były w wielu kwartalnikach i miesięcznikach literackich. CARUNO-2025-12-06-11:05:06 cu